من و جامعه...!

نفسم سلام

اول يه خبر خوب، اين که تيم ملی فوتبال کشورمون به جام جهانی صعود کرد.

اما بعد از اين خبر خوب می خوام يه کم برات درد دل کنم از اوضاع بد جامعه و اين که ما مذهبی ها چه قدر در اقليتیم. و من به واسطه پوششم که چادر باشه چقدر در محيط کاری و جامعه ام اذيت می شم.

خيلی وقتا به سرم می زنه ديگه کار نکنم ولی بعد با خودم فکر می کنم اين طوری جامعه رو دو دستی تقديم دوستان ... می کنيم پس بايد طاقت بيارم و ايستادگی کنم تا شايد در آينده محيط برای رشد و پيشرفت سالم شما مهيا بشه. ديروز موقع رفتن به خونه، يکی از همکاران که درست نمی دونم تو کدوم قسمت کار می کنه من رو ديده و با يه حالت تمسخر ميگه سلام حاج خانوم....! اين در حاليه که در محيط اداری همه همديگر رو مهندس صدا می کنن. يا اين که ديشب می خواستيم با بابايی شام بريم بيرون همه به خاطر شادی تيم ملی ريخته بودن بيرون و خدا می دونه اين جور مواقع چه تيپ و قيافه هايی تو خيابون می بينی! يه ماشين تو ترافيک بغل ما وايستاد و ما رو با دست به هم نشون می دادن و می خنديدن انگار که جزامی ديده باشن.

مامانم، اينا رو برات می گم تا بدونی بايد خيلی مقاوم باشی تا بتونی دستورات دينت رو تو اين جامعه که مدت هاست از دين و حيا خداحافظی کرده حفظ کنی و ثابت قدم مثل بابايی تو مسيرت بمونی. بابا هم به شدت در محل کارش با اين مسائل روبه روست و دست و پنجه نرم می کنه و بعضی روزا از شدت ناراحتی زود مياد خونه و اعصابش خورده. دعا کن برامون عزيزم که کم نياريم و اين وضعيت جامعه هم اصلاح بشه.